Anorexia: méér dan een eetprobleem

Miranda* (18) en Hanneke (33) zaten met zichzelf in de knoop. Ze waren niet blij met zichzelf. Niet tevreden over hoe ze eruit zagen. Ze dachten hun leven onder controle te krijgen door bijna niks te eten en megaveel te sporten. Maar dat ging niet lang goed. Ze kregen beiden anorexia.

Op een zonnige woensdagmiddag gaan we samen met Hanneke op bezoek bij Miranda. Vanaf het moment dat ze elkaar ontmoeten, is er een klik. Ze herkennen elkaars verhaal en gedachten. Het duurt dan ook niet lang voordat ze druk met elkaar in gesprek zijn. Wij luisterden met hen mee.

Het begin
"Ik werd depressief toen ik vijftien was", begint Miranda. "Ook ging ik steeds minder eten. Ik dacht dat ik daardoor weer controle over mezelf zou krijgen." Hanneke knikt heftig: "Dat herken ik wel. Bij mij begon het toen ik negentien was. Als mensen zeiden dat ik zo was afgevallen, dacht ik: ‘Ik ben goed bezig!' Ik zag niet dat ik een probleem had. Met iemand praten over wat ik voelde deed ik trouwens echt niet. Ik vond dat ik alles zelf op moest lossen."

Dieptepunt
Hanneke: "Ik zag het leven echt niet meer ziet zitten. Ik nam onbetaald verlof op en ging drie maanden naar Australië en Nieuw-Zeeland. Van de dokter mocht ik eigenlijk niet, vanwege mijn ondergewicht." Miranda schuifelt wat heen en weer op de bank: "Bij mij ging het ook van kwaad tot erger. Ik ging in de keukenkastjes telkens alles recht zetten. Ik was altijd al perfectionistisch, maar het werd heel dwangmatig."

Hulp
Miranda: "Ik vond eigenlijk dat ik geen hulp nodig had. Tot iemand zei dat ik er over een tijdje niet meer zou zijn, als ik zo zou doorgaan. Dát wilde ik niet. Dat kon toch ook nooit Gods bedoeling zijn." Ook bij Hanneke komt er een verandering: "In Australië en Nieuw-Zeeland ontdekte ik hoe prachtig de wereld is. Eindelijk gaf ik toe dat het niet gezond was hoe ik met eten en sporten omging. Terug in Nederland zocht ik hulp."

De weg terug
Hanneke: "Bij De Hoop leerde ik weer wat normaal eten is. Doordat ik God leerde kennen, ontdekte ik eindelijk wie ik was. Mijn leven kreeg weer zin. Ik leerde keuzes maken; daarvoor wist ik nooit wat ik echt wilde." Miranda werd opgenomen in een anorexiakliniek in het midden van het land. "Daar zag ik dat die andere meiden net zo waren als ik. Ik schrok en dacht: ‘Wat ben ik gestoord bezig!' Ik leerde weer op een gezonde manier met eten omgaan, te praten over mijn gevoelens en om niet zo negatief over mezelf te denken."

Praten!
Miranda, met een schuine blik op Hanneke: "Ik denk dat het ontstaan van mijn eetprobleem te maken heeft met het niet uitpraten van moeilijkheden." Hanneke denkt dat ook: "Doordat je je eigen gevoelens niet goed kunt benoemen, weet je niet wat je moet zeggen. Je wilt die ander niet kwetsen." Miranda: "Ja, je bent vooral bezig met wat die ander voelt en je denkt heel negatief over jezelf." Hanneke: "Je moet echt leren om dat los te laten." Miranda: "Klopt; je bent tenslotte wie je bent en je mag er zijn!"

* In verband met privacy is een andere naam gebruikt.

Bijbelteksten die Miranda en Hanneke moed geven
Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u. Petrus 5:7
Ik zal niet sterven maar leven en de daden van de Heer verhalen. Psalm 118:17

Jongens met anorexia
Denk niet dat anorexia alleen een meidenprobleem is! In één op de twintig gevallen gaat het om een jongen.

Welke eetstoornissen zijn er eigenlijk?
Naast anorexia - waarbij je heel weinig eet tot niets meer eet - zijn er nog meer eetstoornissen. Bijvoorbeeld boulimia. Hierbij eet je veel meer dan je zou willen en geef je vervolgens over om het eten weer kwijt te raken. Maar ook binge eating is een veelvoorkomende eetstoornis. Mensen met deze eetstoornis hebben last van heel veel vreetbuien waarbij ze hun eetgedrag niet meer onder controle hebben.