Twitter

Twit·ter
zelfstandig naamwoord; de (m)
vertaling: gekwetter, geschetter

Afgelopen week las ik achterin het AD een klein bericht. ‘Twitterkliniek bespaart kosten' stond erboven. De titel trok meteen mijn aandacht. Was er dan eindelijk een kliniek geopend voor alle 316.000 twitteraars in Nederland? Halverwege het bericht ben ik gestopt met lezen. Het ging namelijk om een bijeenkomst van verschillende ziekenhuizen die Twitter willen gaan gebruiken om het contact met patiënten te verbeteren.

Even hoopte ik dat er voor mensen, die op elk moment van de dag op internet moeten melden wat zij aan het doen zijn, een kliniek was geopend waar zij geholpen kunnen worden. Persoonlijk heb ik het nooit zo gehad op Twitter. Waarom zou iemand geïnteresseerd zijn in de kleur sokken die ik vandaag aantrek, of hoeveel aardappels ik tijdens het avondeten eet?

Toch begint Twitter de wereld te veroveren. Is er iets groots aan de hand dan is dat binnen de kortste keren een ‘trending topic'. Maar hoe serieus mag je alles nemen? Zo zijn op Twitter het afgelopen jaar DJ Tiësto, Nelson Mandela, Justin Bieber en acrobaat Adriaan doodverklaard. Voor zover ik weet zijn zij allemaal nog in leven.

Ik denk dat Twitter mooie mogelijkheden met zich meebrengt. De vraag is waar je de grens moet trekken. Wat deel je wel, en wat niet? Als je getwitter ten koste gaat van goede gesprekken met vrienden, ben je wat mij betreft een stap te ver gegaan, en zou een Twitterkliniek uitkomst bieden.

Reageren? Dat kan via twitter.com/gijsvisser (die ik overigens alleen heb aangemaakt, zodat niemand anders mijn naam kan registreren.)