In m'n nakie...

  
Onlangs overkwam het me weer: ik liep een pashokje binnen in een drukbezochte kledingwinkel, schoof het gordijn dicht en... wacht. Daar ging het al mis. Het gordijn ging namelijk niet dicht. Een ruk aan de ene kant van het gordijn resulteerde in een kier van vijf centimeter aan de andere kant. Een (iets subtieler) rukje aan de andere kant van het gordijn gaf eenzelfde resultaat. Conclusie: de hele winkel kon meekijken terwijl ik mijn kleren ging passen. Gênant.

Het beschamende gevoel dat de hele wereld kan meekijken als jij in je ondergoed staat, is vast wel herkenbaar voor veel mensen. Als je andere kleren aantrekt, is er altijd een moment dat je hoopt dat er even niemand naar je kijkt. Datzelfde gevoel bekruipt me ook wel eens als ik weet dat er iets moet veranderen in mijn leven. Ik weet dat ik in mijn oude, versleten kleren sta. Ik weet wel dat ik eigenlijk nieuwe kleren nodig heb. Ik weet het allemaal heel goed, maar toch houdt iets me tegen om die nieuwe kleren aan te trekken: schaamte. Als ik nieuwe kleren aan wil trekken, zal ik ook een moment ‘in m'n nakie' moeten staan. Als Jezus me nieuwe, schone kleren aanbiedt, zal ik mijn oude kleren uit moeten doen. Op dat moment zie ik pas hoe ik er écht uitzie en dat kan best wel eens beschamend zijn. Gelukkig wil Jezus me dan snel weer nieuwe kleren geven, zodat ik weer ‘in stijl' het leven tegemoet kan gaan!

Jannemieke